Saturday, August 13, 2011

മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം


ഒരു നാള്‍ എന്റെ ഹ്യദയത്തിന്റെ ചുവപ്പു നീ തിരിച്ചറിയും അന്നെന്റെ രക്തം കൊണ്ടു മേഘങ്ങള്‍ ചുവക്കും. എന്റെ നിശ്വാസത്തിന്‍റ കാറ്റില്‍ ചുവന്ന മഴയായി അതു പെയ്തു വീഴും. അന്നു ഭൂമിയിലെ മുഴുവന്‍ പൂക്കളും ചുവന്നു പൂക്കും അപ്പോള്‍... ഒരു പക്ഷേ ഞാന്‍ മരിച്ചിരിക്കും. ..ഖലീല്‍ ജിബ്രാന്റെ വരികള്‍ ഹൃദയത്തിലൂടെ കടന്നു പോവുന്നു.. വയ്യ.. .. ഇനി വായിക്കാന്‍.. യാത്രയില്‍ ഒരു പുസ്തകം കൂട്ടിനുണ്ടാവുന്നത് നല്ലതാണു..എന്ന് കരുതിയാണ് ഈ ഒരു മാഗസിന്‍ എടുത്ത്...... മനസ്സ് ശൂന്യതയില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ .പുസ്തക താളുകളുടെ അനര്‍വചീനമായ മാന്ത്രികതയാണ് അതിന്നുള്ളില്‍ സ്വപങ്ങള്‍ നിറക്കുന്നത്.. ''നോമ്പും നോറ്റെന്നെ കാത്തിരിക്കും വാഴക്കൂമ്പുപോലുള്ളൊരു പെണ്ണുണ്ട് ചാമ്പയ്ക്ക ചുണ്ടുള്ള ചന്ദനക്കവിളുള്ള ചാട്ടുളിക്കണ്ണുള്ള പെണ്ണുണ്ട് " തൊട്ടു അഭിമുഖമായിരിക്കുന്ന പയ്യന്റെ മൊബൈലില്‍ നിന്നുള്ള റിംഗ് ടൂന്‍ ആണ്.. പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന് തല ഉയര്‍ത്തി.. അവന്‍ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.. ജാള്യത മറക്കാന്‍ തീവണ്ടിയുടെ ജാലക പഴുതിലൂടെ പുറത്തേക്കു കണ്ണുകള്‍ ഓടിച്ചു.. ഓര്‍ത്തുടുക്കാന്‍ ഒന്നും അവശേഷിക്കാതെ വെറും കാഴ്ചകളായി കാലം കണ്ണുകളെയും കടന്നു പിറകിലോട്ടു സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. "


ബ്ലോഗേര്‍സ് മീറ്റില്‍ പങ്കു എടുക്കുവാന്‍ പോവുകയാണല്ലേ? അതെ.. എങ്ങിനെ മനസ്സിലായി.. ഞാനും അങ്ങോട്ട്‌ തന്നയാണ്.. ..എന്റെ ബ്ലോഗ്സ് വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അവന്‍ വിടാനുള്ള ഭാവമില്ല.. ..ഇല്ല.. എന്നാല്‍ ഈ അഡ്രസ്‌ എഴുതി എടുത്തോളു... അവന്‍ ബ്ലോഗ്സ്ന്റെ അഡ്രെസ്സ് കുറിച്ച് തന്നു.. വളരെ കുട്ടിത്തം നിറഞ്ഞ മുഖം.. സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ അവന്റെ മുഖം നിറയെ പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു കെട്ടിയത് പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.. അവന്‍ പിന്നെയും ബ്ലോഗിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.. തുഞ്ചന്‍ പറമ്പില്‍ നേരത്തെ പോയിട്ടുണ്ടോ? അവന്‍ വീണ്ടും ചോദ്യങ്ങളിലേക്കു പോവുകയാണ്.. അത് തുടരാന്‍ അനവധിച്ചു കൂടാ...അവനു മറുപടി കൊടുക്കണോ? അതോ വേണ്ടയോ? എന്തും വരട്ടെ എന്ന് കരുതി മനസ്സില്‍ വന്ന ഒരു മറുപടി അവനോടു പറഞ്ഞു. അതെ വന്നിട്ടുണ്ട്.. ..ഇപ്പോള്‍ അവന്‍ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.. അവന്നു മനസ്സിലായി കാണുമോ താന്‍ പറഞ്ഞത് കള്ളമാണന്നു? .. താന്‍ ഒറ്റക്കാണ് എന്ന സത്യം മനസ്സ് തന്നെ ഒര്മാപ്പെടുത്തിയതാവുമോ ഈ കളവു പറച്ചിലിലൂടെ, തിരൂര്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ എത്തിയത് അറിഞ്ഞതെ ഇല്ല..അപ്പോള്‍ ശരി. .കാണാം.. അതും പറഞ്ഞു അവന്‍ തിരക്കിനിടയില്‍ എവിടെയോ മറഞ്ഞു.. ...

അശ്വതി വന്നിട്ടുണ്ടാവുമോ? വെറുതെ കള്ളം പറയേണ്ടിയിരുന്നില്ല അവനോടു.. അല്ലെങ്ങില്‍ ഒരു പക്ഷെ അവന്റെ കൂടെ... . ശ്ശൊ. ... എന്തെക്കെയാ താന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നത് .. ഒരിക്കല്‍ മാത്രം കണ്ട ഒരു അപരിച്ചതനില്‍ എന്തിനാണ് മനസ്സിന്റെ ചങ്ങല കൊളുത്തിടുന്നത്.. അവന്റെ മൊബൈലില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്കു ഒഴുകിയ റിംഗ് ടൂണ്‍ വീണ്ടും അറിയാതെ മൂളി പോവുന്നു.. നോമ്പും നോറ്റു കാത്തിരിക്കുന്ന അവന്റെ സുന്ദരി പെണ്ണ് താന്‍ ആയിരുന്നെങ്ങില്‍ .. ഭൂതകാലത്തിന്റെ ചെറു നാമ്പില്‍ നിന്ന് ഉയരുന്നത് പോലെ ഉണ്ട് ആ ഗാനം.. അകലെ ഇരുന്നു മറവിയുടെ തിരശീലകള്‍ക്ക് പിറകെ മധുരമായി ആരോ പാടുന്നു.. ..രാജീ രാജീ. .. തന്നെ ആരോ വിളിക്കുന്നല്ലോ .. . ഓ.. അശ്വതി .. നീ ആയിരുന്നുവോ? എന്താടി നീ എന്നെ അല്ലാതെ വേറെ ആരെങ്ങിലെയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ? പെട്ടന്ന് അശ്വതിയോട്‌ ഒരു ഉത്തരം പറയാന്‍ തോന്നിയില്ല.. അവളുടെ കൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ തിരക്കുകളില്‍ അകന്നു പോവുന്ന മുഖങ്ങളില്‍ കൂടി കണ്ണുകള്‍ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു



പെണ്ണിന്റെ ലോകം എപ്പോഴും മാറുന്ന ലോകത്തിന്റെ പിറകെ ആയിരിക്കണം എന്ന് മനസിലാക്കി തന്നത് കൌമാരത്തില്‍ നിന്ന് യവ്വനതിലേക്ക് കടന്നപോഴാണ്... പുരുഷന് ഒരു നോട്ടത്തിലൂടെ പിടിച്ചടക്കാവുന്ന ഒന്നാണ് രക്തവും മാംസവുമുള്ള പെണ്ണ്. പെണ്ണ് നടക്കേണ്ട വഴികള്‍, ഇരിക്കേണ്ട രീതി, മിണ്ടേണ്ട ശൈലി, ചിരിക്കേണ്ട വിധം, വീട്ടിലെത്തേണ്ട സമയം എന്നിങ്ങനെ നൂറുനൂറ് അനുശാസനങ്ങളും അരുതായ്മകളും ഉണ്ട്. പക്ഷെ ജോലി ആവശ്യാര്‍ത്ഥം ബാംഗ്ലൂരില്‍ പറിച്ചു നടപെട്ടപ്പോള്‍ .. തീര്‍ത്തും ആശ്വാസം തോന്നി.. തികച്ചും സ്വതന്ത്രത.. അത് കൊണ്ട് സ്വന്തമായുള്ള ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം തനിക്കുണ്ട്..കൂടുതല്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരു അനാവശ്യമാണ്.. എവിടെ എങ്കിലും ഒരു കുരുക്കു ഉണ്ടാവുന്നത് നല്ലതാണു.. അല്ലെങ്ങില്‍.. സ്വയം അസ്ഥിത്വം ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന ഒരു അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തിപ്പെടും..എന്തിനു ജീവിക്കുന്നു.. ആര്‍ക്കു വേണ്ടി . . ആര്‍ക്കും തന്നെ വേണ്ടല്ലോ.. എല്ലാവരും സ്വതന്ത്രര്‍... ഇത് പോലെ ഉള്ള ചിന്തകള്‍.. മനസ്സിനെയും എവിടെയും എത്തിക്കില്ല.. എല്ലാ കുരുക്കുകളും അഴിയുമ്പോള്‍.. എവിടെങ്ങിലും ഒന്ന് കുരുങ്ങി കിടക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു പോവും.. തനിക്കും അങ്ങിനെ ഒരു ആഗ്രഹം ഉണ്ട്.. ഒരാളുടെ സ്നേഹത്തില്‍ കുറച്ചു നേരം മയങ്ങി കിടക്കാന്‍.. അരുടെങ്ങിലും ഒരു കൈ തന്റെ മുടി ഇഴകളെ തഴുകി തലോടാന്‍, .. വെറുതെ ആഗ്രഹിച്ചു പോവുന്നു.. . കണ്ണുകളില്‍ പൊടിഞ്ഞ നീര്‍തുള്ളികള്‍ കയ്യില്‍ ഇരുന്ന തുവാല കൊണ്ട് തുടച്ചു.. അതെ.. എന്നും അങ്ങിനെ ആണ്.. ആരുമില്ല എന്ന തോന്നല്‍ വരുമ്പോള്‍ എല്ലാം.. കണ്ണുകള്‍ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു പോവും.

.
മീറ്റില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ തോന്നുന്നില്ല.. മനസ്സ് ഇപ്പോഴും. ആ റിംഗ് തൂണിന്റെ പിറകെ ആണ്.. എന്തോ .. അവന്റെ പുഞ്ചിരി മനസ്സില്‍ എവിടെക്കെയോ ആയി കിടക്കുന്നു.. അവനെ വീണ്ടും കാണാന്‍ ഒരു കൌതുകം തോന്നുന്നു.. അവനില്‍ എന്തെക്കെയോ ഉണ്ട്.. താന്‍ അന്നെഷിക്കുന്നത് എന്തെക്കെയോ... കഞ്ഞിരത്തിന് കൈപ്പു രസമുണ്ടോ?... ഞെട്ടി പോയി.. എങ്ങിനെ അവന്‍ തൊട്ടു പിന്നില്‍ വന്നു .. ശെരിക്കും ദേഷ്യം തോന്നി..... കയ്പ്പും ഇല്ല മധുരവും നീ പോടാ ചെക്കാ..... ..... മീറ്റ്‌ അത്ര രസം തോന്നുനില്ല.. അത് കൊണ്ടാണ്.. പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങിയത് .. നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരാള്‍ പരുങ്ങി നില്‍കുന്നത് കണ്ടു. ...... ഒരു ചമ്മിയ ചിരി ചുണ്ടില്‍ വരുത്തി.. .. ... ഇയാള്‍ക്ക് ഏതെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടിയില്‍ ചേരുന്നതാ നല്ലത്.. അതോ വാചകമടി കാണാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന പെണ്‍ പിള്ളേരോട് മാത്രമാണോ? ഹ ഹ ഹ അപ്പോള്‍ കാണാന്‍ കൊള്ളാമെന്നു സ്വയം തന്നെ പറയുകയാണോ... എനിക്ക് കൂടി തോന്നണ്ടേ.. .. പെട്ടന്ന് ഒരു ഉത്തരം പറയാന്‍ തോന്ന്നിയില്ല.. താഴെ ഒരു കുളം ഉണ്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ... നമുക്ക് അവിടെ പോയിരുന്നു സംസാരിച്ചാലോ? .. താഴെ കാണുന്ന കുള പടവുകള്‍ ചൂണ്ടി അവന്‍ പറഞ്ഞു.. അവന്നു പിറകെ നടക്കുമ്പോള്‍. .. കവിയും കാമുകനും ഭ്രാന്തനും ഒരുപോലെയെന്ന് പറഞ്ഞ ഷേക്‌സ്‌പിയരിന്റെ വരികള്‍.. ഓര്മ വന്നു... ഇപ്പോള്‍ താനും ഒരു ഭ്രാന്തി ആയിരിക്കുന്നു.. എന്താണ് ഈ ഇഷ്ടതിനെ വിളിക്കുക.. അവനില്‍ എന്താണ് ഇഷ്ടപെടുന്നത്.. സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ ചുണ്ടില്‍ വിരിയുന്ന ആ മനോഹരമായ ചിരിയാണോ? അതോ ഒന്നിനെയും കൂസാത്ത.. തന്റെടത്തെയാണോ .. അറിയില്ല.. എന്തോ.. പെട്ടന്ന് വല്ലാതെ അങ്ങ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി.. അവനുണ്ടാവുമോ താന്‍ ചിന്തികുന്നത് പോലെ ഒരു അവസ്ഥ..



അവന്റെ പേര് വിനേഷ്.. നാട് പാലക്കാടു.. വീടുകര്‍ പെണ്ണ് അനേഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.. ഇത് വരെ മനസ്സിനങ്ങിയ ഒരാളെ കണ്ടു എത്തിയില്ല... എന്തോ അത് കേട്ടപ്പോള്‍.. വല്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം മനസ്സില്‍ ഈണമിട്ടു.. എടൊ.. തന്നെ ഞാന്‍ പ്രപോസ് ചെയ്യട്ടെ..ഹോ വല്ലാത്ത ഒരു വികാരം.. എന്താണ് അതിനു ഉത്തരം പറയുക.. താന്‍ കൊതിച്ചിരുന്ന കാര്യം.. ..വിനേഷ്‌.. എന്താണ് നീ എന്നില്‍ ഇഷ്ടപെടുന്നത്.. നീ കണ്ട മറ്റു പെണ്‍കുട്ടികളില്‍ നിന്നും എന്നെ എന്താണ് വിത്യസ്തയാക്കുന്നത്....അവന്‍ കുളത്തിലേക്ക്‌ ചെറിയ കല്ലുകള്‍ പെറുക്കി എറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുക ആയിരുന്നു.. ഓരോ കല്ലും.. കുളത്തില്‍ പതികുമ്പോള്‍.. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ പൊട്ടിച്ചിരി ശബ്ദം.. അന്തരീക്ഷത്തില്‍ പ്രതിദ്വനിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിപിച്ചു.. അറിയാതെ ഉദരത്തില്‍ കൈ വച്ച് പോയി.... ..
                                                       

                                                                 ********


ആരെക്കെയാണ് നിങ്ങള്‍ ... എനിക്ക് ചുറ്റും എന്തിനാണ് നിങ്ങള്‍ കൂടി നില്‍ക്കുന്നത്, എനിക്ക് എന്താണ് കണ്ണ് തുറക്കാന്‍ പറ്റാത്തത് .. ശ്വാസം പുറത്തേക്കു എടുക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ ..എനിക്ക് എന്തെക്കെയോ പറയാന്‍ ഉണ്ട്.. പക്ഷെ .. ശ്വാസം എന്റെ തൊണ്ടയില്‍ എവിടെയോക്കോ ആയി തട്ടി തകര്‍ന്നു പോവുന്നു... നെഞ്ചില്‍ കൂട് വിറക്കുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു. എന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന്....ഈ ഓക്സിജന്‍ മാസ്ക്ക് ഒന്ന് എടുത്തു മാറ്റു ..
ആരെക്കെയാണ് എന്റെ കയ്യില്‍ മുറുകെ പിടിക്കുന്നത്...വീണ്ടും ആ ശബ്ദ വീചികള്‍ ചെവിയില്‍ വന്നു മൂളുന്നല്ലോ... .. ആരോ എന്നെ വിളിക്കുകയാണല്ലോ... വീണ്ടും അത് തന്നെ.. കണ്ണ് തുറക്കാന്‍ ആണ് പറയുന്നത് എന്ന് തോന്നുന്നു... ഇതാ നോക്ക്.. ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറന്നു... പക്ഷെ എനിക്ക് ഒന്നും കാണാന്‍ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ.. എനിക്കും ചുറ്റും ആരാണുള്ളത്.. ഒന്നും മനസിലാവുന്നില്ല...... .. ഈ വെന്റിലെറ്റര്‍ മെഷീന്‍ എന്റെ ഹൃദയത്തെ വേദനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണല്ലോ സ്പന്ദിപ്പിക്കുന്നത്... ഈ ചൂട് വായു എന്റെ ശോസ്വ കോശങ്ങളെ വീര്‍പ്പു മുട്ടിക്കുന്നു വല്ലാതെ.. intubation ചെയ്തപ്പോള്‍ laryngoscopente വെളിച്ചത്തില്‍ ആരോ കുത്തിയിറക്കിയ ട്യൂബ് എന്റെ ശോസ നാളത്തെ സമ്മര്‍ദത്തിലാഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നു.. എനിക്ക് സ്വതന്ത്രയാവണം.. എന്റെ ജീവനെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തുന്ന ഈ ഉപകരണങ്ങളെ എടുത്തു മാറ്റ്.. പ്ലീസ്.


മടക്ക യാത്രയില്‍ അവനും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ .. ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചാണല്ലോ വണ്ടി കയറിയത്.. ഞങ്ങള്‍ തൊട്ടു തൊട്ടു ആണ് ഇരുന്ന്നത്.. അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ മണം ഇപ്പോഴും ശരീരത്തില്‍ എവിടെക്കെയോ ഉണ്ട്.. നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു മരിക്കാം എന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞത് ഓര്‍ക്കുന്നു.... എന്നിട്ട് കൈ കോര്‍ത്ത്‌ പിടിച്ചു.. റെയില്‍ പാളത്തിലേക്ക്...അപ്പോള്‍ അവനോ? അല്ല.. വണ്ടിയുടെ ഡോറില്‍ നിന്നപോളാണ് അവന്‍ പറഞ്ഞത്.. തന്നെ പരീക്ഷിക്കാനായിരുന്നു അതെന്നു.. എന്നിട്ടാണല്ലോ അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ മണം തന്നില്‍ പരത്തിയത്..

വീട്ടില്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ കുറെ ഉപദേശിച്ചത് ഓര്‍ക്കുന്നു.. എന്നിട്ടും അവനെ മറക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല.. അവസാനം... അച്ഛന്നു സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.. അല്ല.. അവര്‍ തനിക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം തരിക ആയിരുന്നു.. ഇഷ്ടമുള്ളത് തിരഞ്ഞടുക്കാന്‍.. അവര്‍ തന്റെ വളര്‍ച്ചയില്‍ എല്ലാത്തിനും തനിക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു...സ്വതന്ത്രവുമ്പോള്‍ ആര്‍ക്കും ആരെയും ആവശ്യമില്ല....പറവകളെ പോലെ ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് പറക്കാം.. ഇഷ്ടമുള്ളതല്ലാം കൊത്തി തിന്നാം..ഇഷ്ടമുള്ളടത്തു കൂട് കൂട്ടാം...ആരുമായും ശയിക്കാം...എന്നിട്ട് അവസാനം..ഒരു നാള്‍....... .. അവന്നു ഫോണ്‍ ചെയ്തു അത് പറയണമെന്ന് വല്ലാത്ത കൊതി ആയിരുന്നു.. അവന്റെ പ്രതികരണം.. അത് അവനില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന സന്തോഷം.. ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍.. വല്ലാത്ത ഒരു നിര്‍വൃതി ആയിരുന്നു.. .

അവന്റെ അട്ടഹാസം ഇപ്പോഴും തലച്ചോറില്‍ മുരളുന്നു.. അവന്‍ പറഞ്ഞതോര്‍ക്കുന്നു തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം അവന്‍ ആസ്വദിക്കുക ആയിരുന്നുവത്രെ....എല്ലാം തമാശ ആയിരുന്നുവത്രെ.. കുറെ പെണ്‍കുട്ടികളില്‍ ഒരാള്‍ മാത്രമായിരുന്നു താന്‍ എന്ന്..  ആ നിമിഷം എല്ലാം ശൂന്യമായത് പോലെ തോന്നി..നിറഞ്ഞൊഴുകിയ കണ്ണില്‍ നിന്നും ചൂട് ലാവ പുറത്തേക്കു ഒഴുകാന്‍ തുടങ്ങി..   തനിക്കു ആരുമില്ലന്നു ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ പിന്നെ ജീവിതത്തിനു  അര്‍ഥം തേടി പോവുന്നതിലെ അര്‍ത്ഥമില്ലഴ്മയായിരുന്നു മനസ്സ് നിറയെ.. പിന്നെ കൈകളിലെ ഞരമ്പ്‌ മുറിച്ചു..... കണ്ണുകളില്‍ ഇരുള്‍ നിറയുന്നു ... കാഴ്ചകള്‍ മങ്ങുന്നു.. ..


വെളുത്ത തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ എന്റെ ശരീരത്തിന് ചുറ്റും നിന്ന് നിങ്ങള്‍ എന്നെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നു.. ഒരു വേര്‍പാടിന്റെ വേദന നിങ്ങളുടെ മുഖത്ത് നിന്ന് എനിക്ക് വായിച്ചെടുക്കാന്‍ പറ്റും...പക്ഷെ നിങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നത് എന്റെ യാത്ര ആണന്നു ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍.. നിങ്ങളെ എനിക്ക് മനസിലാവാതെ വരുന്നു.... ....യുദ്ധത്തിലും പ്രണയത്തിലും എന്തുമാകാം.. അതിനു വിവസ്ഥകള്‍ ഇല്ലല്ലോ.. പക്ഷെ നിങ്ങള്ക്ക് എന്നില്‍ വ്യവസ്ഥകള്‍ ഉണ്ടാക്കാമായിരുന്നു.. എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു ജീവിതം എന്താണന്നു. മരണം മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രത്തെ മാറ്റലാണ്.. പുതിയ വസ്ത്രത്തിലൂടെ ഞാന്‍ അറിയുകയാണ് എന്റെ ജീവിതത്തെ..  ഈ യാത്രയാണ്‌ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം .....എന്നെ സ്വതന്ത്ര ആക്കു.. ഞാന്‍ ജീവിക്കട്ടെ.. ...

Monday, August 1, 2011

ദൃഷ്ടി ദോഷം


ഈയിടെയാണ് ഞാന്‍ അത് ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്, എന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ എന്തോ കുഴപ്പം ഉണ്ടന്ന്.. . ആദ്യം ഞാന്‍ കരുതിയത് എന്റെ തലച്ചോറിനു എന്തോ കുഴപ്പം ഉണ്ട് എന്നായിരുന്നു..പക്ഷെ എന്റെ ചിന്തകളും.. ദൈനംദിന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും വളരെ ഭംഗിയായി എനിക്ക് നിര്‍വഹിക്കാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ട്..അങ്ങിനെ ആണെങ്ങില്‍ തലച്ചോറില്‍ നിന്നും കണ്ണുകളിലേക്കു എത്തുന്ന സന്ദേശങ്ങള്‍ക്ക് ആയിരിക്കില്ലേ കുഴപ്പം. .. അതും ഞാന്‍ പരീക്ഷിച്ചു നോക്കി..ഞാന്‍ കാണുന്നത് എല്ലാം വിക്ത്യമാണ്.. ചിലപ്പോള്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ കാണാത്തതും എനിക്ക് കാണുവാന്‍ സാധിക്കുന്നും ഉണ്ട്.. പക്ഷെ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും എന്നെ വിത്യസ്തനാക്കുന്നത് ഞാന്‍ കാണുന്നത് എല്ലാം എന്റെ ഒരു കണ്ണില്‍ കൂടിയാണ് എന്നതാണ്.. . എന്റെ രണ്ടാമത്തെ കണ്ണ് എല്ലായിപോഴും അടഞ്ഞാണ് കിടക്കുന്നത്.. ഇടയ്ക്കു എന്നില്‍ ഇത് അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുന്ന്ടുണ്ട്.. ചില കാഴ്ചകള്‍ എന്റെ കണ്ണിനെ മാത്രമല്ല എന്റെ മനസ്സിനെയും വേദനിപ്പിക്കുന്നു.. ചിലത് കണ്ടിട്ടും, കണ്ണ്, അത് കാണാത്തത് പോലെ ഒരു നാട്ട്യക്കാരന്റെ ഭാവത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്നു..


ആദ്യമായി ഈ കാര്യം ഉണര്‍ത്തിയത് എന്റെ നല്ല പാതിയാണ്. . എന്റെ ചിന്തകളില്‍ ആണ് അവള്‍ കുഴപ്പം കാണാന്‍ തുടങ്ങിയത്...പക്ഷെ അത് എന്റെ കാഴ്ചയുടെ അവസ്ഥാന്തരങ്ങള്‍ ആണന്നു ഞാന്‍ അവളോട്‌ പറഞ്ഞില്ല.... എനിക്ക് എന്നെ സ്വയം വിശ്വാസം ആയത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല.. .എനിക്ക് അവളോട്‌ വല്ലാത്ത നീരസം തോന്നി.. ഞാന്‍ അത് പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല.. കാരണം.. അവള്‍ എനിക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ പോലെയാണ്.. ചിലതെക്കെ ഞാന്‍ അവളിലൂടെയാണ് കാണുന്നത്.. അവളെ മറയാക്കിയും ഞാന്‍ ചിലത് കാണാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.. പക്ഷെ എന്റെ ചിന്തകള്‍ക്ക് മാറ്റം ഉണ്ടന്ന് അവള്‍ വിശ്വസിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് മുതല്‍ അവള്‍ എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞു നില്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

എന്റെ വീടിനു ചുറ്റും കുറെ കോണ്‍ക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങള്‍ പുതുതായി വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.. കണ്ണിനു ആഘോഷമായിരുന്നു ആ കാഴ്ച.. വലിയ വലിയ കെട്ടിടങ്ങള്‍, ഓരോന്നും വിത്യസ്തമായവ, ഓരോ കെട്ടിടങ്ങളിലും നിറയെ മുറികള്‍,  പിന്നെ അവ ഓരോന്നിനെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന രഹസ്യ മുറികള്‍, അവയിലെക്കെ കുറെ ജീവിതങ്ങള്‍ കൂട് കെട്ടിയിരിക്കുന്നു.. എന്റെ കണ്ണിനെ പോലെ തന്നെ എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ഓരോ കണ്ണുകളും ഇപ്പോള്‍ ആഘോഷ തിമര്‍പ്പിലാണ്. ഓരോ കെട്ടിടങ്ങളുടെയും വരവ് ഗ്രാമക്കാര്‍ ആഘോഷിക്കുന്നു.. അവരുടെ ചര്‍ച്ചകള്‍ തുടങ്ങുന്നതും .. അവസാനിക്കുനതും പുതിയ കെട്ടിടത്തിന്റെ രൂപത്തെ കുറിച്ചും.. അവയുടെ വര്‍ണ്ണത്തെ കുറിച്ചും പറഞ്ഞു കൊണ്ടായിരുന്നു..അവരില്‍ ചിലര്‍ ഓരോ കെട്ടിടത്തിന്റെ ബലത്തെ കുറിച്ചും, കെട്ടിടത്തിന്റെ ഉള്‍വശങ്ങളില്‍ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന തടികളെ കുറിച്ചും പിന്നെ അവക്കുള്ളിലെ സുന്ദരികളായ ശില്‍പ്പങ്ങളെ കുറിച്ചും ഗാഡമായ അറിവുള്ളവര്‍ ആയിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ ആ ചര്‍ച്ചയില്‍ എന്റെ കണ്ണ് അറിയാതെ ചെന്ന് പെട്ടു. ആദ്യമൊന്നും എന്റെ കണ്ണിനു അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ദുര്‍ഗ്രാഹ്യമായ നിഗൂഢതകള്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റില്ലായിരുന്നു.. അപ്പോള്‍ ഒന്നും അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ എന്റെ കണ്ണ് ഒരു കാഴ്ച ആയിരുന്നില്ല . പിന്നീട എപ്പോഴോ എന്റെ കണ്ണിലെ നക്ഷത്ര തിളക്കം അവര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. . അവര്‍ ഭീതിയോടെ പരസപരം നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി.. അതില്‍ പിന്നീട് എന്റെ കണ്ണിനും അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ക്കുമിടയിലായി ഒരു മറ അവര്‍ ഉണ്ടാക്കി. .. അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു ആഘാതമായിരുന്നു അത് എന്റെ കണ്ണിനു.. പിന്നീടുള്ള ഓരോ ദിനവും എന്റെ കണ്ണ് അവരെ തേടി അലഞ്ഞു. വിശ്രമം ഇല്ലാതെയുള്ള അലച്ചില്‍ കാരണമാവാം കണ്ണിനു അസ്വസ്ഥത കൂടി വരാന്‍ തുടങ്ങി..അവസാനം കണ്ണ് അത് കണ്ടത്തുക തന്നെ ചെയ്തു.. അവര്‍ വേറെ ഒരു കെട്ടിടത്തിലേക്ക് താവളം മാറ്റിയിരുന്നു..


അവര്‍ മൂന്ന് പേരടങ്ങിയ ഒരു സംഘം ആയിരുന്നു.. ഒന്നാമന്റെ പ്രായം പതിനട്ടു വയസ്സ് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒട്ടും ആരോഗ്യവനല്ലാത്ത, നെഞ്ചിന്‍ കൂട് ഉയര്‍ന്നു നില്‍കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍, രണ്ടാമന്‍ കുറച്ചു കൂടി ആരോഗ്യവനായി തോന്നിപ്പിച്ചു. അവന്റെ മുതുകത്തെ ഉറച്ച മസ്സിലുകള്‍ കണ്ടാല്‍ അറിയാം അവന്‍ ഒരു കായികാഭ്യസി ആണന്നു. ..അവനു ഏകദേശം മുപ്പത്തഞ്ചു വയസ്സ് തോന്നിപ്പിക്കും.. മൂന്നാമന്‍ ഒരൂ പടു വൃദ്ധന്‍ ആയിരുന്നു.. കുറ്റി തലമുടിയുള്ള, വെറ്റില കറ പിടിച്ച പല്ലും, പേയിളകിയ നായയെ പോലെ വാ തുറന്നു പിടിച്ച രൂപത്തിലുമായിരുന്നു അയാളുടെ സൃഷ്ടിപ്പ്. ഇത് നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ അത് വരെ അടഞ്ഞു കിടന്ന എന്റെ രണ്ടാമത്തെ കണ്ണ് ഒന്ന് ഇമ വെട്ടി.. .. എന്തിനായിരിക്കും ഇത് വരെ തുറക്കാതെ കിടന്ന കണ്ണ് ഇമ വെട്ടിയത്.. ..എന്തിന്റെ എങ്കിലും ദുസ്സുചന ആയിരിക്കുമോ? ഒന്നാമത്തെ കണ്ണ് ഇതൊന്നും അറിയുന്നതായി ഭാവിച്ചില്ല.. കണ്ണ് അതിന്റെ കഴ്ച്ചയിലെക്ക് വീണ്ടും പോയി.. ഇപ്പോള്‍ അവരില്‍ വൃദ്ധന്‍ കെട്ടിടത്തിന്റെ അകത്തേക്ക് പോയി.. വീണ്ടും പുറത്തു വന്നു. ഇടയ്ക്കു വൃദ്ധന്റെ മുഖം വിവര്‍ണമാവുന്നുണ്ട്.. നെറ്റിയില്‍ നിന്ന് ഒലിച്ചു ഇറങ്ങുന്ന വിയര്‍പ്പു ചാലുകള്‍ കൈ കൊണ്ട് തുടച്ചു മാറ്റുന്നുമുണ്ട്.. വൃദ്ധന്‍ തീര്‍ത്തും അസ്വസ്ഥന്‍ ആണ്. ഒന്നാമനും രണ്ടാമനും എന്തോ സംസാരിക്കുന്നു.. കണ്ണിനു കേള്‍വി ശക്തി ഇല്ലല്ലോ ... കണ്ണ് വെറുതെ ഇരുന്നില്ല.. കണ്ണു സ്വയം ഒരു കഥ മെനഞ്ഞു ഉണ്ടാക്കി.. അത് ഏകദേശം ഇങ്ങിനെയാണ്.. ആ കെട്ടിടത്തിനകത്ത് ദൈവത്തിന്റെ ശ്രിഷ്ടിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ എന്തോ ഉണ്ട്..ആ സ്രിഷ്ടിയ്ടെ നിയന്ത്രണവും അതിന്റെ വ്യവഹാരങ്ങളുമാണ് അവരുടെ ചര്‍ച്ച വിഷയം. ഒന്ന്മന്റെ ഭാഷയില്‍ അതിനെ അവിടുന്ന് കൊണ്ട് പോവാതെ അവിടെ വച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ പൊന്‍ പണം തരുന്ന രാജാവിന്‌ കാഴ്ച വക്കണം.. രണ്ടാമത്തവന് അത് വിദേശ രാജ്യങ്ങളില്‍ കൊണ്ട് പോവണം..എന്നിട്ട് രാജ്യത്തിന്‌ വിദേശ നാണ്യം നേടിത്തരുന്ന രീതിയില്‍ വ്യപാരം ചെയ്യണം. വൃദ്ധന് രണ്ടു പേരും പറയുന്നതിന് അനുസരിച്ച് തലയാട്ടി കൊണ്ടിരിക്കുക എന്ന ജോലി മാത്രം. ആ കെട്ടിടത്തിനു ഒരു തുള ഉണ്ടാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍, അതിനുള്ളില്‍ എന്താണ് ഉള്ളത് എന്ന് അറിയാമായിരുന്നു.. ആ കെട്ടിടം പണിതത് ഒരു വലിയ സിമന്റ്‌ കമ്പനിയുടെ മുതലാളി ആയിരുന്നു.. തുള ഉണ്ടാകാന്‍ പോയിട്ട് ഒരു ഈച്ച പോലും.. അതിനകത്തേക്ക് കയറാന്‍ പറ്റാത്ത വിധത്തില്‍, നല്ല ഉറപ്പുള്ളതായിരുന്നു അതിന്റെ ഭിത്തികള്‍.. അതും പോരാഞ്ഞിട്ട് ആ കെട്ടിടത്തിനു രണ്ടു കാവല്ക്കരെയും നിയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്.. പുറത്തേക്കും അകത്തേക്കും പോവുന്ന ഓരോ ആളുകളും. .കാവല്‍ക്കാരുടെ അനുവാദം വാങ്ങണം.. അല്ലെങ്കില്‍ കാവല്‍ക്കാരുടെ മര്‍ദനം ഏറ്റവു വങ്ങേണ്ടി വരും.


ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ മൂവരും എന്തെക്കയോ സംസാരിക്കുന്നു.. കണ്ണിനു കാഴ്ച ശക്തി മാത്രം ഉള്ളുവല്ലോ.. അവര്‍ പറയുന്നത് മനസിലാക്കുന്നത് പലപ്പോഴും കണ്ണ് സ്വയം പടച്ചുണ്ടാകുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍ കൂടിയാണ്.. .. ഇപ്പോള്‍ രണ്ടാമന്‍ ഒന്നാമനോടും വൃധനോടുമായി താന്‍ പണ്ട് വേട്ടക്കു ഇറങ്ങിയതിനെ കുറിച്ചും.. വേട്ടയാടി പിടിച്ച പുള്ളിമനെ കുറിച്ചും ഒക്കെയുള്ള കഥകള്‍ പറയുകയാണ്.. ഒരിക്കല്‍ ഒരു കൊടും വനത്തില്‍ രണ്ടാമന്‍ ഒറ്റപെട്ടു പോയന്നും രാത്രിയുടെ വിജനതയില്‍ പെട്ടന്ന് കരിയിലകളുടെ കര കര ശബ്ദമുണ്ടായപ്പോള്‍ രണ്ടാമന്‍ ഓടി രക്ഷപെടാന്‍ ശ്രമിച്ചതും പിന്നെ ഒരു ഗജ വീരന്റെ തുമ്പി കയ്യില്‍ എത്തിയതിനെ കുറിച്ചുമൊക്കെയുള്ള വീര കഥകള്‍ ആണ് പറയുന്നത് .. ഇപ്പോള്‍ വൃദ്ധന്റെ മുഖം കുറച്ചു കൂടി സന്തോഷം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തില്‍ ആയി.. ഇതിനടയില്‍ വൃദ്ധന്‍ കൂടെ കൂടെ കെട്ടിടത്തിനകത്തെക്ക് പോവുകയും പുറത്തേക്കു വരികയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.... ഒന്നാമനും രണ്ടാമനും അക്ഷമരായി കാണപെട്ടു. എന്താണ് കെട്ടിടത്തിനകത്ത് ഇത്രയും നിഗൂഡത, ആ കെട്ടിടത്തിനു തൊട്ടു വേറെ കെട്ടിടങ്ങള്‍ ഇല്ല.. കുറച്ചു അകലെ ഒരു കെട്ടിടത്തില്‍ ഒരു കൂറ്റന്‍ നായ, സിംഹത്തെ പോലെ, കുതിച്ചു ചാടാന്‍ ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.. അത് കുരചപ്പോള്‍ ആ കെട്ടിടം പ്രകമ്പനം കൊണ്ടതായി തോന്നിപ്പിച്ചു.. തലോച്ചോറില്‍ നിന്ന് ഒരു മരവിപ്പ് ശരീരത്തിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി.. എന്റെ കണ്ണിന്റെ കാത്തിരിപ്പ്‌ നീണ്ടു നീണ്ടു പോവുകയാണ്.. ഇപ്പോള്‍ കണ്ണില്‍ ചെറുതായി വേദന എടുക്കുന്നുണ്ട് .. മണിക്കൂറുകള്‍ ഘടികരങ്ങളെ മുട്ടിച്ചു കൊണ്ട് കടന്നു പോയി.. പെട്ടന്ന് കെട്ടിടത്തിനകത്ത് എന്തെക്കെയോ തട്ടി മറിയുന്നത് പോലെ കോലാഹലം.. പിന്നെ അത് നേര്‍ത്തു നേര്‍ത്ത് ഒരു തേങ്ങലിന്റെ രൂപത്തില്‍ ആയി.. എന്റെ കണ്ണിനെ കുറിച്ച് എനിക്ക് അഭിമാനം തോന്നി..കണ്ണിന്റെ പ്രതിഫലനം എന്റെ വികാരങ്ങളില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന മാറ്റത്തെ കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍, കണ്ണുണ്ടായിട്ടും കാണാതെ .. അറിയാതെ .. കാലപ്രവാഹത്തില്‍ കൂടി സഞ്ചരിക്കുന്ന ആളുകളെ കുറിച്ചോര്‍ത്തു ദുഃഖം തോന്നി. ..

ഇപ്പോള്‍ മൂന്നുപേരും കെട്ടിടത്തിനകത്തെക്ക് പോയി.. എന്റെ കണ്ണ് അവരെ പിന്തുടര്‍ന്നു . കെട്ടിടത്തിനകത്ത് കുറെ മുറികള്‍.. ആദ്യത്തെ മുറി ചെന്ന് എത്തുന്നത് ഒരു നടു മുറിയിലേക്ക്.. അവിടുന്ന് ഒരു രഹസ്യ മുറിയിലേക്ക് അവര്‍ മൂവരും നടന്നു... .. അതിനകത്ത് ഒരു പേടമാന്‍.. ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ചു നില്‍ക്കുന്നു .. ഒന്നാമനും രണ്ടാമനും അതിനു ചുറ്റും ഒരു വലയം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. .ഇടയ്ക്കു ഇടയ്ക്കു അവര്‍ കൈ എത്തിച്ചു ആ മാനിനെ തൊടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.. . വൃദ്ധന്‍ നോട്ടുകെട്ടുകള്‍ എണ്ണി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.. പെട്ടന്ന് ഒന്നാമന്‍ ആ മാനിനു മേല്‍ ചാടി വീണു....മാന്‍ കുതറി ഓടി.. ഓരോ മുറിയില്‍ നിന്നും മറ്റൊരു മുറിയിലേക്ക് നില വിളിച്ചു കൊണ്ട് ഓടാന്‍ ആരംഭിച്ചു.. ഓടി ഓടി തളര്‍ന്ന പേടമാന്‍ വേദനയോടെ വൃദ്ധനെ നോക്കി  ദീനമായി കേണു.. ..അപ്പോഴേക്കും ഒന്നാമനും രണ്ടാമനും.. മാനിന്റെ മാംസളമായ ശരീരത്തിലേക്ക് ചാടി വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. എന്നിട്ട് അവര്‍ രണ്ടു പേരും ആ മാനിനെ സുഭിക്ഷമായി ഭക്ഷിച്ചു.. പിന്നീടുള്ള ദിനങ്ങള്‍ വൃദ്ധന് ആഘോഷമായിരുന്നു.. നോട്ടു കെട്ടുകളില്‍ വൃദ്ധന്‍ ആനന്ദം കണ്ടത്തി.. ..അതിനിടയില്‍ എങ്ങിനെയോ.. ആട്ടിന്‍ തോല്‍ അണിഞ്ഞ കുറെ ചെന്നായ്ക്കള്‍ ഇതറിഞ്ഞു.. അവര്‍ മാനിന്റെ ചോര വാര്‍ന്നൊലിക്കുന്ന മൃതപ്രായമായ മാംസളത നോക്കി അവര്‍ ആര്‍പ്പു വിളികളും കൊട്ടും കുരവയുമായി ആഘോഷിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.. അവരുടെ ആഘോഷങ്ങളില്‍ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാ കണ്ണുകളും ഒത്തു ചേര്‍ന്ന്...., .. എന്റെ ഒന്നാമത്തെ കണ്ണിനു മാനിന്റെ രോദനങ്ങള്‍ കാണാന്‍ ഇഷ്ടമായി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.. ഓരോ ദിനവും എന്റെ കണ്ണ് നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളെ പോലെ തന്നെ ചോരവാര്‍ന്നു പഴുത്തു നീര് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന .. ഈച്ച ആര്‍ത്തു . പുഴുവരിച്ച.. കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടു ആഹളാധിക്കുന്നു.. അപ്പോഴാണ് എന്റെ തുറക്കാത്ത കണ്ണിനെ ഓര്‍ത്തു എനിക്ക് സഹതോപം  തോന്നിയത്. കണ്ണേ തുറക്കു.... കണ്ണേ തുറക്കു...

ആ കണ്ണുകള്‍ നനയരുത്

" ബിന്ദു..'അവൾ നിഷ്കളങ്കയായിരിക്കും..നിങ്ങൾ പെണ്മനസ്സുകൾ ശുദ്ധമാണ്. നിങ്ങള്ക്ക് കളവു പറയാൻ അറിയില്ല. നിങ്ങൾ നീതി നിഷേധിക്കപ...